به
درخت بارور و شکوفان شعر، نادیا انجمن
که
تبر جهالت قرون بر پیکرش فرود آمد .
نیلوفرین
شکوهّ
در دود غرقه گشته و بر جاست این درخت
زود آمده ست ، میوه فرداست این درخت
هر شاخه اش ستاره فریاد میوه داشت
رگبار دیده ،لیک شکوفاست این درخت
خندق ترین جزیره و
نیلوفرین شکوهّ
در این زمین مرده، چه بیجاست این درخت
مشت قرون به چشم درخشان او نشست
شرم هزار ساله ی بر ماست این درخت
گفت از "خمیدگی " و
ولی ایستاده مرد
بالاترین ترین قد و بالاست
این درخت
فاروق فارانی
کابل
نوامبر 2005